Monthly Archives: April 2012

manhid

tumatangis,
ngunit walang luha.
sumisigaw,
ngunit walang tinig.
nasasaktan,
ngunit walang kirot.
manhid.


salamat

hindi, hayaan mo ako…
ngayon lang,
sa huling pagkakataon.

para sa kung ano
at sa kung anong wala.

para sa ganoon
at sa hindi ganoon.

para doon
at sa hanggang doon na lang.

salamat.


gabing mabituin

aking narinig.  aking nabasa.
ito ay dumating.  para sa akin.
tulad ng maraming ulit na.
nababatid nito, alam ko.. hindi ko lang alam kung paano!
sa panahong ako’y nasa
lugmok,
pighati,
kawalan,
ang liwanag ay naririto’t kasama ko…
kumakalinga sa akin…
at hindi ko nga makayanang pigilang pumatak ang aking mga luha.


tala

Ako’y nakalugmok kaya’t ako’y tumingala.
At nakita ko nga iyon, makislap at kay liwanag.
Binasa ko ang mga salita.
Pinakinggan ko ang halakhak, may kirot, aking batid.
Nadama ko ang init, ‘di ito kailan man nabigo sa pagpapangiti sa akin.
Ay, ito nga’y napakalayo para maabot.
Sinubukan kong bumuo ng halik mula sa mga binaybay na salita.
Sinubukan kong magsiwalat ng mga lihim gamit ang mga linya.
Ngunit isang pangarap lamang ang makakaabot dito.
Hindi ko maintindihan kung bakit ako nangangambang maaari akong mamatay
sakaling mawala ito sa akin.
Paanong mawawala sa akin ang isang bagay
na hindi ko naman matawag na akin sa simula pa lang?
Isa pa’y ngayon pa lang maaari na akong mamatay
gayong napakasakit na dahil hindi ito naging, at hindi maaaring maging akin kailan man… kailan man.

Niyakap ko ang liwanag, at ipinikit ko ang aking mga mata
upang makita ito sa aking diwa.
Inipon ko ang mga bulong, at ipininid ang aking mga tainga
upang marinig ko ito sa aking puso.
Nilanghap ko ang bango, at pinigil ko ang aking hininga
upang pakaalalahanin ito sa aking buhay.
Kung anuman ang mayroon ako, ito ang nagbigay ng bagong kahulugan sa pag-ibig.
Kung mayroon nga akong anuman, hindi ko na ito pakakawalan magpakailan pa man.


kung nandito ka lamang sa aking piling

kung maaabot lang kita,
hindi na kita pakakawalan.
hindi na kalian man.
kung.
pero nandiyan ka
diyan na mananatili.
nandito naman ako
dito pa rin gaya ng dati.
at ang “tayo” ay sadyang ‘di mangyayari.
kung kaya ko lang
titigil na ako sa kakaisip
sa’yo.
hindi na talaga.
pero hindi ko kaya
kaya hindi ko gagawin.
kung kapiling lang sana kita ngayong gabi…
kung.


ang pasukan

Nakatayo siya sa may pinto.
Nakaharap sa liwanag sa labas.
Nakatalikod sa dilim.
May hindi magawang pagpasiyahan
Kaya’t nanahan na lamang sa pintuan.
Ang sinag sa kanyang paligid
Ang gumuguhit sa kanyang hugis.
Ang liwanag sa harapan.
At ang dilim sa likuran.
Ang nagbigay hubog,
Ang lumikha sa kanya.


sa loob

Iniwan niyang nakabukas ang pinto.
Marahil dahil inisip niyang mas magiging madali
ang pagtakbo palabas sakaling kailanganin.
O baka iniwan niya dahil hindi naman niya ito naisip.
Siguro.
Nasa loob na siya.
Kinakabahan, oo, pero nagingibabaw ang mahapding pananabik.
Gaya ng inaasahan niya, agad na nasanay ang mga mata niya sa dilim.
At tinanggap siya ng kadiliman, kaya’t naroon siyang di namamalayan.
Mga ilang hakbang pa naaninag na niya
ang marahang paghinga ng dibdib ng lalaki.
Naririnig niya ito…ang hininga nito.
Naaamoy niya ito… ang balat nito.
Nalalasahan niya ito… ang pawis nito.
Nararamdaman niya ito… ang init nito.
At napuno nga siya ng pagkanaririto nito.
Mistulang hinahatak siyang papalapit dito.
Ang kanyang pandama at isip ay nagsanib.
Dahan-dahan siyang lumapit na may tiyak at sukat na hakbang.
Nakatayo ngayon sa gilid ng kama,
ang kanyang mga mata ay nagdiwang sa hugis ng mukha nito.
Kay ganda ngang nilalang!
puno ng lahat ng kanyang pangangailangan…
ng lahat ng kanyang pinagnanasaan… at oo, ng lahat ng kanyang minamahal.
Subalit,  puno rin ng lahat ng kanyang kinasusuklaman.
Naghintay siya.. at ayaw niyang ginagawa ito.
Pero narito siya ngayon, at kay tagal niya itong hinintay, masyado nang matagal…

Humihinga siya ngunit hindi gumagalaw, nakatitig dito, naghihintay bagaman hindi na makapaghintay.

Ang lalaki nga ay gumalaw, bumaling, at naalimpungatan na may tao sa silid, nagmulat ng mga mata.

Nang nakatiyak siyang nakilala na siya nito, iniangat niya ang kanyang kamay
at itinarak ang punyal kung saan niya ito hinahangad na magtungo.
Pinadaloy niya rito ang lahat ng kanyang pagmamahal at pagkamuhi,
isinaksak ng buong lakas at ng buong puso.

Nasa loob na siya.

Mahigpit ang kapit niya sa punyal at hindi siya natinag, kahit pa nakatingin ang lalaki sa kanya..
titig na may pinaghalong pagtatanong, pagmamakaawa, at pag-unawa.

Sa loob… sa kaloob-looban nga.

Oo, sa loob.


Thankful

i am thankful for what i have–

breath, to sustain life

senses, to experience truth

time, to value change

pain, to learn strength

hope, to fulfill dreams

freedom, to express love

and

love, to feel joy.

i am thankful for what i can do–

read to understand

write to tell

teach to learn

cry to heal

create to accomplish

appreciate to praise

and

love to give.

i am thankful for what i am–

true

determined

responsible

sensitive

integrated

passionate

and

loved.


isipin mo ako

isipin mo ako

isipin mo akong may paggiliw

kapag tayo’y nagsanga na ng landas

alalahanin mo ako paminsan-minsan

pakiusap ko, ipangako mong iyo itong gagawin

kapag nadama mong muli na nais mong bawiin ang iyong puso’t maging malaya

kung sakaling may panahon ka

sana mapagbigyan mong ako’y maging laman ng iyong mga alaala

hindi kailanman natin sinabing ang ating pag-ibig ay walang kupas

o singwagas ng dagat

ngunit kung maalala mo pa

ika’y tumigil at ako’y iyong isipin

isipin mo ang lahat ng mga bagay na ating pinagsaluhan at pinagdaanan

at huwag ang mga dapat sana’y nangyari

isipin mo ako

isipin mo ako’ng naglalakad ng taimtim

isipin mong pilit kitang binubura sa aking isipan

alalahanin mo ang mga araw, balikan mo ang mga panahong nagdaan

isipin mo ang mga bagay na hindi na natin magagawa kailan man

hindi darating ang araw na hindi kita iisipin

naglaon na, waring kay tagal na panahon

tayo’y pawang musmos pa noon at walang muwang

marahil ‘di mo na ako maalala ngunit natatandaan kita

mga bulaklak ay nalalanta, mga bunga ng tag-init ay lumilipas

ang mga ito ay may kani-kanyang panahon

tayo man ay gayun din

sa kabila nito ako’y nagsusumamo na iyong ipangako na minsan ay iisipin mo ako.

–adapted from “Think of Me”


iguguhit kita

iguguhit kita.
 
‘ika niya,
kaya’t heto.
 
walang ni anumang saplot, nakahiga ako sa pulang sapin sa sahig… ako’y nakatagilid, paharap sa kanya. mga paa kong bahagyang nakabaluktot ay magkadikit na ‘di man masasabing may ikinukubli ay may ‘di nais ipasilip.  ang isa kong kamay ay nakapatong sa balakang, at ang kabila nama’y nakapatong sa noo na nakatihaya ang palad. buhok ko’y nakakalat sa sapin, ulo’y nakatingala, likod ay nakaliyad, katawa’y nakalantad. walang maitago pagkat alam kong pati ang nadarama ko ay batid niya.

malagkit ang titig, waring bawat pulgada ng balat ko ay sinusukat niya.  ang maitim na buhok na nakasabog sa palibot ng aking ulo ay tila ahas na gumagapang pababa at tutuklaw sa leeg ko. ang kamay ko sa noo ay may mga daliring tila mga talulot ng isang bulakalak na nag-umpisa nang bumuka.  ang mabilog kong mata ay nasa magkabila ng ilong kong tila   mababang alon na patungong dalampasigan. ang aking matambok na labi na bahagyang nakabuka ay simpula at singtamis ng hinog na mabolo. hihigupin ng kanyang mga mata ang bawat linya at kurba ng hugis ng katawan ko. ibabaling ang tingin sa lona at ililipat ang mga iyon dito. idadampi ‘t ihahagod ang brotsa sa lona.   kung minsa’y mabilis, kung minsan nama’y mabagal na para bang lumilikha ng musika sa biyulin. paulit-ulit niya itong gagawin hanggang sa ang damdamin ko ay naisiwalat na niya sa kanyang obra.

matalas ang tingin at tikom ang bibig. may bigat sa balikat ngunit magaan ang braso. matigas ang siko ngunit malambot ang pulso.  sukat ang galaw at sigurado ang pilantik.  nakapwesto ang mga daliri, para bang nakadugtong ang pinsel dito.

buong katawan ko ma’y kanyang nasiyasat, di ko man lang mahuli ang mata nya upang kami’y magkakatinginan.  ako nama’y di makagalaw, sa ilalim ng kanyang kapangyarihan ay nagmistulang estatwang buhay.  buhay nga, pagkat ako’y hindi matigas, at lalong hindi manhid!  dama ng aking hubad na katawan ang dampi ng hamog ng madaling-araw kasabay ng init ng titig nya. balat ko ma’y giniginaw at nagnanasa ng haplos mula sa kanya, batid kong sa akin siya man din ay nahahalina.  langhap ng aking bawat hininga ang mabangong kandila kahalo ang maantang pinturang gamit niya. ninanais ko mang magpahinga nang panatag, tinatandaan ko pa ring hindi ako maaaring maging  magalaw, at nang hindi magambala ang kanyang pithaya sa paglikha. ngawit at pagod ay ‘di ko alintana hanggang sa matapos siya.

heto nga. ang obra ay ako, at ako ang obra. wala mang makakaunawa, ang mahalaga ay ako ang pinili niya.

kaya’t heto.. ang sarili ko ay inaaalay sa kanya.