tala

Ako’y nakalugmok kaya’t ako’y tumingala.
At nakita ko nga iyon, makislap at kay liwanag.
Binasa ko ang mga salita.
Pinakinggan ko ang halakhak, may kirot, aking batid.
Nadama ko ang init, ‘di ito kailan man nabigo sa pagpapangiti sa akin.
Ay, ito nga’y napakalayo para maabot.
Sinubukan kong bumuo ng halik mula sa mga binaybay na salita.
Sinubukan kong magsiwalat ng mga lihim gamit ang mga linya.
Ngunit isang pangarap lamang ang makakaabot dito.
Hindi ko maintindihan kung bakit ako nangangambang maaari akong mamatay
sakaling mawala ito sa akin.
Paanong mawawala sa akin ang isang bagay
na hindi ko naman matawag na akin sa simula pa lang?
Isa pa’y ngayon pa lang maaari na akong mamatay
gayong napakasakit na dahil hindi ito naging, at hindi maaaring maging akin kailan man… kailan man.

Niyakap ko ang liwanag, at ipinikit ko ang aking mga mata
upang makita ito sa aking diwa.
Inipon ko ang mga bulong, at ipininid ang aking mga tainga
upang marinig ko ito sa aking puso.
Nilanghap ko ang bango, at pinigil ko ang aking hininga
upang pakaalalahanin ito sa aking buhay.
Kung anuman ang mayroon ako, ito ang nagbigay ng bagong kahulugan sa pag-ibig.
Kung mayroon nga akong anuman, hindi ko na ito pakakawalan magpakailan pa man.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: