Monthly Archives: April 2012

Thankful

i am thankful for what i have–

breath, to sustain life

senses, to experience truth

time, to value change

pain, to learn strength

hope, to fulfill dreams

freedom, to express love

and

love, to feel joy.

i am thankful for what i can do–

read to understand

write to tell

teach to learn

cry to heal

create to accomplish

appreciate to praise

and

love to give.

i am thankful for what i am–

true

determined

responsible

sensitive

integrated

passionate

and

loved.

Advertisements

isipin mo ako

isipin mo ako

isipin mo akong may paggiliw

kapag tayo’y nagsanga na ng landas

alalahanin mo ako paminsan-minsan

pakiusap ko, ipangako mong iyo itong gagawin

kapag nadama mong muli na nais mong bawiin ang iyong puso’t maging malaya

kung sakaling may panahon ka

sana mapagbigyan mong ako’y maging laman ng iyong mga alaala

hindi kailanman natin sinabing ang ating pag-ibig ay walang kupas

o singwagas ng dagat

ngunit kung maalala mo pa

ika’y tumigil at ako’y iyong isipin

isipin mo ang lahat ng mga bagay na ating pinagsaluhan at pinagdaanan

at huwag ang mga dapat sana’y nangyari

isipin mo ako

isipin mo ako’ng naglalakad ng taimtim

isipin mong pilit kitang binubura sa aking isipan

alalahanin mo ang mga araw, balikan mo ang mga panahong nagdaan

isipin mo ang mga bagay na hindi na natin magagawa kailan man

hindi darating ang araw na hindi kita iisipin

naglaon na, waring kay tagal na panahon

tayo’y pawang musmos pa noon at walang muwang

marahil ‘di mo na ako maalala ngunit natatandaan kita

mga bulaklak ay nalalanta, mga bunga ng tag-init ay lumilipas

ang mga ito ay may kani-kanyang panahon

tayo man ay gayun din

sa kabila nito ako’y nagsusumamo na iyong ipangako na minsan ay iisipin mo ako.

–adapted from “Think of Me”


iguguhit kita

iguguhit kita.
 
‘ika niya,
kaya’t heto.
 
walang ni anumang saplot, nakahiga ako sa pulang sapin sa sahig… ako’y nakatagilid, paharap sa kanya. mga paa kong bahagyang nakabaluktot ay magkadikit na ‘di man masasabing may ikinukubli ay may ‘di nais ipasilip.  ang isa kong kamay ay nakapatong sa balakang, at ang kabila nama’y nakapatong sa noo na nakatihaya ang palad. buhok ko’y nakakalat sa sapin, ulo’y nakatingala, likod ay nakaliyad, katawa’y nakalantad. walang maitago pagkat alam kong pati ang nadarama ko ay batid niya.

malagkit ang titig, waring bawat pulgada ng balat ko ay sinusukat niya.  ang maitim na buhok na nakasabog sa palibot ng aking ulo ay tila ahas na gumagapang pababa at tutuklaw sa leeg ko. ang kamay ko sa noo ay may mga daliring tila mga talulot ng isang bulakalak na nag-umpisa nang bumuka.  ang mabilog kong mata ay nasa magkabila ng ilong kong tila   mababang alon na patungong dalampasigan. ang aking matambok na labi na bahagyang nakabuka ay simpula at singtamis ng hinog na mabolo. hihigupin ng kanyang mga mata ang bawat linya at kurba ng hugis ng katawan ko. ibabaling ang tingin sa lona at ililipat ang mga iyon dito. idadampi ‘t ihahagod ang brotsa sa lona.   kung minsa’y mabilis, kung minsan nama’y mabagal na para bang lumilikha ng musika sa biyulin. paulit-ulit niya itong gagawin hanggang sa ang damdamin ko ay naisiwalat na niya sa kanyang obra.

matalas ang tingin at tikom ang bibig. may bigat sa balikat ngunit magaan ang braso. matigas ang siko ngunit malambot ang pulso.  sukat ang galaw at sigurado ang pilantik.  nakapwesto ang mga daliri, para bang nakadugtong ang pinsel dito.

buong katawan ko ma’y kanyang nasiyasat, di ko man lang mahuli ang mata nya upang kami’y magkakatinginan.  ako nama’y di makagalaw, sa ilalim ng kanyang kapangyarihan ay nagmistulang estatwang buhay.  buhay nga, pagkat ako’y hindi matigas, at lalong hindi manhid!  dama ng aking hubad na katawan ang dampi ng hamog ng madaling-araw kasabay ng init ng titig nya. balat ko ma’y giniginaw at nagnanasa ng haplos mula sa kanya, batid kong sa akin siya man din ay nahahalina.  langhap ng aking bawat hininga ang mabangong kandila kahalo ang maantang pinturang gamit niya. ninanais ko mang magpahinga nang panatag, tinatandaan ko pa ring hindi ako maaaring maging  magalaw, at nang hindi magambala ang kanyang pithaya sa paglikha. ngawit at pagod ay ‘di ko alintana hanggang sa matapos siya.

heto nga. ang obra ay ako, at ako ang obra. wala mang makakaunawa, ang mahalaga ay ako ang pinili niya.

kaya’t heto.. ang sarili ko ay inaaalay sa kanya.


para kay jose

tinakasan ang tungkulin

pinabayaan ang responsibilidad

sinira ang reputasyon

tinalikuran ang pananampalataya

kinalimutan ang tama

nagnakaw ng panahon

nanira ng tiwala

nang-agaw ng kaligayahan

nanagasa ng karapatan

nangwasak ng pagsasama

tinalikdan ang lahat

nagsapalaran ng pagkatao

ngunit nauwi sa wala

dahil para sa’yo, Jose,

hindi pala kapanipaniwala!


para kay daniella

sinungaling ka!

nilinlang mo ako

upang tiwala’y makuha mo.

sinungaling ka!

pinaikot mo ako

hanggang sa iyo’y mahulog ako.

sinungaling ka!

pinaniwala mo ako

na ako ay mahal mo.

sinungaling ka!

nilasing mo ang ulirat ko,

pinaibig mo ang abang puso ko.

sinungaling ka!

iniligaw mo ang lakad ko,

nadeskaril ang buhay ko.

sinungaling ka!

nilason mo ang isipan ko,

pinatay mo ang aking pagkatao.

sinamantala mo ang kahinaan ko!

binusog sa yakap,

pinupog ng halik,

nilunod sa sarap,

binihag ng sabik,

hanggang sa ako’y maging gumon.

kay galing mo ngang magbalatkayo!

daig pa ang artista sa pagsambit ng linya.

bawat salita, kabisado.

bawat ngiti’t ngiwi, planado.

ultimo bagsak ng luha, nasa tamang tiyempo.

ito nga ba ang paraan mo ng paghihiganti

dahil sa matinding paninibughong

nagbunga ng pagkamuhi?

hanggang sa huling sandali

hindi ka nagpahuli

tahasan kang tumanggi

ako’y pilit kinumbinsi

pinatunayang ako’y mahal mo… kunwari!

‘di kita mapapatawad!

sinungaling ka, daniella!