kahon VIII

Kagabi sinilip mo ang kahon,

Ang pinagsidlan ng kahapon.

Sa silong ng kama dinukot.

Damdaming naisantabi, hinugot.

 

Nang ang pares ay makita,

Naalala noong unang makilala.

Tamang-tama ang entrada,

Yapos ang iyong mga paa.

 

Patakbo man o marahan,

Sa bawat hakbang maaasahan,

Sa paglakbay laging kasama.

Mapudpod man, sulit ang ligaya.

 

Mabato man ang daan,

Bumuhos pa ang ulan,

Lakad mo’y babantayan.

Kapag hinubad, maghihintay lang.

 

Isukat mo minsan pa.

Ipaakap sa kanya ang ‘yong paa.

Dama mong waring nagmamakaawa

Muli kayong mamasyal sa Luneta.

 

Ngunit malamang ay ikakahiya.

Pagkat ang balat, kulubot na.

At ang takong, pudpod pa.

Ang sapatos ay luma na.

 

Ito ngang bago mo

Nasa uso at bagay sa iyo.

Pero ang pakawalan ang luma

bakit di ka pa handa?

 

Kaya’t takip ay ibabalik

Itatabi ang kaibigang matalik

Sa madilim at maalikabok

Ang kahon ay muling isusuksok.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: