swero

May tubong sa ati’y nagdurugtong
Mula nang makilala ko ang ‘yong karayom.
Sa balat ko ay tumagos,
Sa ugat ko ay nanuot,
Sa dugo ay dumaloy.
At ang siyang bumuhay
Sa naghihingalong kaluluwa.
Ang damdaming natigang
Ay nadiligan, nabuhayan.
Tila ‘sang nalimot na hardin
Na pinanumbalikan ng luntian
Sa paunti-unting pag-asa.
Mga talulot muling namukadkad
Sa papatak-patak na galak.
Kaya’t bihira man magtagpo
Dama ko ang lambing mo.
Magkabilang-dulo man tayo
Tila swero ang iyong pagsuyo.
Sa paminsan-minsang pagsinta
Aking mundo iyong pinaliligaya.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: