Category Archives: 3 kaleidoscope

Quantify

How valuable are you?

In this world defined by numbers, everything is counted, measured, and labeled.

With single or multiple digits, even or odd, having exponents or subscripts combined with corresponding units, everything is thus quantified. As for quantities unknown, letters are used as representations. These, together with other symbols comprise a formula to solve for some sought after amount; there is one for almost anything, both concrete and abstract. Such are rules that answer questions like when, how many, or how much, and illustrate relationships between things to show us that everything can be, if not precisely calculated, reckoned.

When everyone else’s worth is determined by figures, appraisals of altitude or depth, size or reach, weight or volume, which are interpreted into graphs to further compare and emphasize inequalities, what have you to say about yourself?

Do you believe that who you are, what you have, and what you are capable of can be defined by numbers? How?

How much is the joy in your laughter, the pain in your grief, the honor in your pride, or the fear in your anxiety?

How big is your compassion; how short is your patience? How heavy is your silence; how high is your truth? How narrow is your ideology; how deep is your love?

How many risks have you taken and lessons have you learned from your failures that made you strive to succeed? How far will the endurance of your faith, the strength of your determination and the intensity of your passion take you?

How long ago did your past start? How long will your present last? How long before your future arrives?

How real is your imagination; how fake is your reality?

How valuable do you think you are?

Is that quantifiable?

Go figure.

Advertisements

black

half-blind, you hungered for what you cannot see. in time shall colors burst, and awe shall drain you of all sight–the darkness that you asked for and thus deserved.


hindi na.

di niya kailanman pinanghinayangan ang mga sandali na sa akin ay inilaan. kanyang hangad na ako ay pagsilbihan, handa siyang ang lahat ay talikuran. batid kaya niya ang aking dahilan? gaano man kasakit, akin siyang iniwan. iginiit na ang tama ay panindigan, inisip na ito ay para sa kanyang kapakanan. alaala ng dalawampung buwan ay sapat ang dulot na kaligayahan kaya’t ang siya’y makalimutan hindi ko magagawa kailanman… gayun pa man, di na niya ito malalaman


huwag mong habulin ang paru-paro

Sa masukal na gubat ng pag-aalinlangan, batid mo ang patutunguhan… subalit kailangan mong maging matibay.

Mula sa kung saan, ito ay lumitaw. Maliit at puti, may mga munting pakpak na kay liksi. Isang malikot na nilalang na lumipad palibot-libot, waring naglalayong ito ay iyong mapansin, magustuhan… at naising maangkin.

Huwag… huwag mong habulin ang paru-paro. Huwag kang pabighani sa taglay nitong rikit. Pagkat sa sandaling ito ay sinundan mo, sa kapangyarihan nito ikaw ay mapapasailalim… at ang mga hakbang mo ay hindi na iyo.

Ang pagtitig mo rito ang magdidikta sa mga paa mo. Lakakad kang pahilis sa landas ng iyong tunguhin… bawat hakbang, papalayo sa tama. Maliligaw ka sa lunan na mas masalimuot pa sa karimlan. Makakarating ka sa kalagitanaan ng kawalan, igagapos ng nakalilitong kaligayahan. At ngayong bihag ka na ng kahibangan, saka ka nito iiwan.

Huwag… huwag mong habulin ang paru-paro. Paglaon, hindi na sapat na ito’y napagmamasdan, nais mo na itong hawakan. Sa pangambang ito ay lumayo, hihintayin mo munang ito sa kamay mo ay dumapo. Ngunit gaano katagal ka mang umasa, sa iyo ‘di ito aamo… dahilang ikaw ay lalong mananabik na ito ay mahuli.

Iyong nalalamang kapag hinawakan mo ito, pakaingatan man ay walang silbi dahil ang mga pakpak nito’y manipis at agad mapupunit. Maiisip na sa garapon na lamang ilagay—di mo man mahawakan, kahit man lang masilayan… basta’t sa iyo’y di mawalay. Hindi rin ito uubra, pagkat sa loob ng salamin na sisidlan, di rin magtatagal ang buhay.

Kaya’t huwag mo nang habulin ang paru-paro. Anong pait mang ang inaasam ay hindi kailan man mapapasaiyo, kailangang tanggapin na ang pagapi ay di likas dito. Kasabay ng pagpapalaya mo sa turan, mapapakawalan mo sa hinagpis ang iyong puso. At kung saan may tunay na kakalinga ika’y paroon, humayo.

hala takbo! di alintana ang hapo, sa damdamin nagpatalo. heto’t nadapa! masakit mapilayan, totoo, pero dapat mo ngayong matanto na hindi nga ikaw ang bulaklak na ninanais ng paru-paro. umuwi ka na. ipahinga ang napilay na paa. at sa init ng hilot manalig na kahit pa gaano katagal at kahirap maglakad ng paika-ika, makalalakad ka rin ng matino… pagkat naglaho na ang sakit, nalimot na ang paru-paro.


just like making love

do everything

as if you were making love:

be creative,

be sensitive,

aim to please,

flood your senses,

savor the pleasure,

burn with passion,

take full responsibility,

and achieve a great climax.


body and soul

body and soul 1

body and soul 1
by RCAIDIC
16″X16″
acrylic on canvas

As fish cannot live when not in water,

So shall the ocean be worthless without fish.

The wheels that set your motion,

The light that enables your sight,

The notes that make up your tune,

The voice that resonates your thoughts,

The desire that starts your fire,

The smile and the tears,

The heart of your love.

The vessel that embraces your being,

The body… for the soul.

The fuel that powers your speed,

The colors that enhance your vision,

The melody that conveys your song,

The meaning that justifies your words,

The passion that intensifies your blaze,

The delight and the sorrow,

The love in your heart.

The spirit that fills your being,

The soul… for the body.

Each exists only with the other.

Synchronized.

Together.

One.

Soul and Body.

Body and Soul.


kalachuchi

pulutin… ipunin…

habulin ko mang mapulot at maipon lahat

di uubrang maihandog

pagkat itong mga puting bulaklak

tulad ng  mga alaalang nalagas

mangingitim ang mga talulot

maaagnas… mabubulok… malulusaw.

tuluyang maglalaho.

malilimutan.